Galeria Labirynt

Czego się spodziewać

Trzy adresy, zero ekspozycji stałej. Labirynt to miejska instytucja, która pokazuje wyłącznie czasowe wystawy sztuki współczesnej, wymieniane co kilka tygodni, więc to, co wisi tu w październiku, w grudniu jest już zdjęte. Sprawdź kalendarz wystaw, zanim wyjdziesz z domu: każda z trzech siedzib ma osobny program i osobne godziny, a między jedną wystawą a drugą sala potrafi stać pusta.

Główna siedziba przy Popiełuszki 5 jest parterowa i rozłożona wszerz. Poza salą wystawową mieści Foyer, Salę Czarną, Galerię Edu, Pracownię Edukacyjną i Piwnicę Labiryntu, a tuż za drzwiami księgarnię. Nazwa nie jest metaforą - przejścia między tymi salami prowadzą przez korytarze i sześć podjazdów o różnym nachyleniu. Stach Szabłowski opisywał w „Dwutygodniku” (styczeń 2024) drogę z jasnego pokoju zamalowanego graffiti wprost do zaciemnionej sali z pracami artystów z Ukrainy.

Galeria ma własną kolekcję, budowaną od przełomu lat 60. i 70. XX wieku i uznawaną za jeden z ważniejszych polskich zbiorów sztuki neoawangardowej. Są w niej prace lubelskiej Grupy Zamek, w tym Jana Ziemskiego, oraz performans Włodzimierza Borowskiego i Jerzego Beresia. Dalej foto-medializm Natalii LL, sztuka krytyczna Zofii Kulik i Przemysława Kwieka, malarstwo Nowej Ekspresji z kręgu „Gruppy”. Kolekcja nie jest jednak wystawiona na stałe: wraca na wystawy problemowe, jak „Ręce mam czyste i podłogę mam zieloną” z blisko setką prac latem 2026 roku.

Najlepsze dla kogoś, kto sztukę najnowszą już czyta, i dla każdego, kto szuka wolnej godziny pod dachem bez biletu i kolejki. Rodzic z małym dzieckiem znajdzie tu przestrzeń, ale nie ekspozycję interaktywną. Jeśli przyjechałeś do Lublina po historię miasta, zacznij gdzie indziej - Labirynt opowiada o teraz, nie o dawniej.

Wskazówki

• Zarezerwuj 45-60 minut na jedną wystawę przy Popiełuszki 5. Galeria nie podaje własnego szacunku; to ocena redakcyjna oparta na skali parterowego budynku. Drugie tyle doliczy ten, kto zostanie na warsztatach albo spotkaniu autorskim.
• Ciche godziny w środy, 15:00-19:00. W tym czasie galeria wyłącza wszystkie prace emitujące głośny dźwięk i migające światło. Rozwiązanie pomyślane dla osób wrażliwych sensorycznie i osób w spektrum autyzmu - w pozostałe dni te same prace grają normalnie.
• Wstęp bezpłatny, bez biletu i bez rezerwacji. Miejskie informatory kulturalne wciąż podają cenę „8/4 zł”; strona galerii mówi wprost, że na wystawy wstęp jest bezpłatny. Opłata dotyczy części wydarzeń, nie zwiedzania.
• Sprzęt wspierający wypożyczysz za darmo w księgarni. Czekają tam wózek inwalidzki i nauszniki wytłumiające na czas pobytu, a psy asystujące mają miskę z wodą. Przenośne pętle naszyjne galeria ma sześć, ale trzeba o nie napisać wcześniej.
• Kasa i piwnica są niedostępne dla wózka. Podjazd do kasy jest za stromy, do Piwnicy Labiryntu prowadzą schody, windy w budynku nie ma i nie ma szatni. Same sale wystawowe są planowane tak, by dało się między ściankami swobodnie przejechać.
• Wsparcie podczas wydarzenia zgłoś co najmniej dwa dni wcześniej mailem. Osobę asystującą, która wyjdzie po ciebie na przystanek, zamawia się telefonicznie pod numerem galerii, wewnętrzny 23.
• Język opisów na ścianach nie jest podany. Galeria publikuje opisy wystaw po polsku, angielsku i ukraińsku na swojej stronie, ale o języku tekstów na ścianach nie pisze nic; wernisaże prowadzi po polsku, z tłumaczeniem na ukraiński i polski język migowy.

Jak dojechać

Pieszo: około 20-25 minut na zachód od Starego Miasta, mniej więcej dwa kilometry. Autobusem: linie 2, 8, 13, 15, 55 i 303, wszystkie niskopodłogowe; przystanki nazywają się Galeria Labirynt 01, 02 i 04 oraz Głowackiego 01 i 02. Z przystanków Galeria Labirynt 01 i 02 do drzwi prowadzą przejścia z sygnalizacją świetlną i dźwiękową; o przystanku 04 galeria tego nie pisze. Rowerem: stacja Lubelskiego Roweru Miejskiego numer 6921 przy ul. Poniatowskiego, obok XXIII LO. Samochodem: parking pod budynkiem jest bezpłatny dla gości galerii, wjazd od Popiełuszki, jedno miejsce oznaczone niebieską kopertą. Między parkingiem a chodnikiem leży pas żwiru, który utrudnia jazdę na wózku.

W okolicy

Druga siedziba galerii przy Grodzkiej 3 stoi obok Bramy Grodzkiej. Naturalnym dopełnieniem wizyty jest więc Ośrodek Brama Grodzka - Teatr NN i jego opowieść o żydowskim Lublinie, druga lubelska instytucja traktująca budynek jak tworzywo. Kilka minut dalej Muzeum Narodowe w Lublinie na Zamku Lubelskim daje kontrapunkt: dawne malarstwo i historia tam, gdzie Labirynt pokazuje teraźniejszość. Na dwadzieścia minut po drodze warto wejść do Muzeum Historii Miasta Lublina w Bramie Krakowskiej, które tłumaczy ulice, którymi właśnie idziesz.

Historia

Instytucja liczy się od 1956 roku, gdy w Lublinie powstało Biuro Wystaw Artystycznych z siedzibą przy ul. Narutowicza 4. Nazwa przyszła z zewnątrz: pierwszą Galerię Labirynt prowadził od 1974 roku przy Lubelskim Domu Kultury Andrzej Mroczek, a gdy w 1981 roku objął dyrekcję BWA, przeniósł tam swój program. Pod stanem wojennym lubelskie BWA było jedną z nielicznych instytucji państwowych, których niezależne środowiska artystyczne nie objęły bojkotem. W 2010 roku dyrektorem został Waldemar Tatarczuk, twórca Ośrodka Sztuki Performance, i to on zmienił nazwę z BWA na Labirynt. Od marca 2026 roku galerią kieruje Barbara Sawicka. Przez te siedem dekad wystawiali tu Joseph Beuys, VALIE EXPORT, Christo i Jeanne-Claude, Michael Snow, Władysław Hasior, Mirosław Bałka i Joanna Rajkowska.