Kraków Pinball Museum

Czego się spodziewać

Muzeum, w którym nie ma gablot ani sznurków: bilet to prawo do gry, a nie do oglądania. Kilkadziesiąt flipperów i automatów wideo stoi w gotyckiej piwnicy przy Stradomskiej, w połowie drogi z Rynku pod Wawel, i wszystkie są ustawione na wolną grę. Najstarsza maszyna to Pamco z 1936 roku. Wejście jest w podwórzu, nie od ulicy - o tym za chwilę, bo to najczęstsza uwaga zwiedzających.

Na 300 metrach kwadratowych widać całą ewolucję gatunku. Najpierw flippery elektromechaniczne z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, sterowane cewkami i przekaźnikami - one klekoczą, dzwonią i odliczają punkty kołami mechanicznymi. Potem konstrukcje półprzewodnikowe z elektroniką, w końcu nowsze stoły z ekranami. Wzdłuż ścian stoją automaty wideo: Metal Slug, Mortal Kombat, Tekken, Terminator 2, karabinowe Twin Rifle z 1971 roku.

Najlepsze dla nastolatków i dorosłych, którzy pamiętają salony gier, oraz dla dzieci na tyle wysokich, żeby sięgnąć do blatu - w praktyce od ósmego roku życia. Zwiedza się na stojąco i jest głośno: dzwonki, cewki i ścieżki dźwiękowe kilkudziesięciu maszyn naraz. Kto szuka cichego muzeum albo nie wytrzyma godziny na nogach, powinien wybrać co innego. Na miejscu jest bar z kawą, herbatą i napojami.

Wskazówki

• Wejście w podwórzu. Pod numerem 15 wchodzi się w bramę, potem schodami w dół do ciężkich piwnicznych drzwi. Recenzenci zgodnie piszą, że z poziomu chodnika miejsce jest niemal niewidoczne.
• Bilet liczy się na godziny. 50 zł normalny i 40 zł ulgowy (do 18 lat) dają godzinę gry; całodniowy kosztuje 70 zł i 60 zł. W każdym wariancie gra na wszystkich maszynach jest bez limitu, więc kto naprawdę gra, a nie ogląda, dopłaca do całego dnia i wychodzi na swoje.
• Nie przychodź na ostatnią godzinę. W dni powszednie muzeum otwiera dopiero o 14:00 i zamyka o 21:00; wejście na czterdzieści minut przed końcem to zmarnowany bilet godzinny.
• Zapytaj, co dziś działa. Najsłabszym punktem kolekcji jest utrzymanie starych stołów - w opiniach wracają słabe flipery, martwe wyświetlacze i maszyny wyłączone z gry. Obsługa wie, które działają; pytanie na wejściu ratuje pół godziny.
• Zacznij od elektromechaniki. Nowsze stoły z ekranami znajdziesz też w domu na emulatorze. Mechanicznego stukotu licznika z lat sześćdziesiątych - nie.
• Rezerwacji nie ma. Bilety kupuje się na miejscu, muzeum nie prowadzi sprzedaży internetowej. Najspokojniej jest tuż po otwarciu w dzień powszedni, najtłoczniej w deszczowe popołudnie weekendu.
• Bilet całodniowy pozwala wyjść i wrócić. Wygodne, jeśli łączysz muzeum z Wawelem albo z obiadem na Kazimierzu.
• Bariery językowej nie ma. Eksponatem jest maszyna, a instrukcja gry to trzy przyciski; na stołach napisy są po angielsku.

Jak dojechać

• Tramwaj: przystanek Stradom, jeden z głównych węzłów na obrzeżu Starego Miasta, leży praktycznie pod drzwiami muzeum.
• Pieszo: z Rynku Głównego około dziesięciu minut ulicą Grodzką i Stradomską w stronę Wzgórza Wawelskiego; z Kazimierza, spod Starej Synagogi, kwadrans.
• Samochodem: Stradomska to strefa płatnego parkowania i wąski przelot między Starym Miastem a Kazimierzem - zostaw auto na parkingu przy placu Na Groblach i dojdź pieszo.

W okolicy

Jeśli wybierasz jedno miejsce do retro grania, drugą opcją jest Krakow Arcade Museum z ponad stu pięćdziesięcioma automatami - większa kolekcja i droższy bilet, ale trzeba wyjechać do Czyżyn. Spokojniejszą i tańszą alternatywą jest Muzeum Elektroniki przy Wrocławskiej, gdzie konsole i komputery też stoją bez szyb. Po drugiej stronie, kilka minut pod górę, zaczyna się Zamek Królewski na Wawelu - naturalny drugi punkt tego samego popołudnia.